ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Στην άγνωστη Ν. Ιταλία,
κάπου στα σύνορα Μαρινάρας και Αραμπιάτας,
έχω έρθει γιατί έμαθα ότι βρέθηκε ένα ιδιαίτερο αυτοκίνητο,
παρατημένο σε αχυρώνα.
Το άγιο δισκοπότηρο των πιστών του κλασικού αυτοκινήτου.
Αυτός είναι ο αχυρώνας.
Και δείτε τι βρήκα.
Μια Alfa Romeo Giulia Super του 1969, σε μπεζ της άμμου,
με σαλόνι σε καφέ σέλας.
Η Alfa Romeo Giulia Super.
Ξεχάστε όλα τ' άλλα.
Αυτό δεν θέλετε να απαντάτε όταν σας ρωτούν: "Τι αμάξι έχεις;"
"Μια Alfa Romeo Giulia Super".
Μοιάζε με σχετικά συνηθισμένο τετράθυρο σεντάν. Δεν είναι.
Θεωρείται από τα πιο αεροδυναμικά που υπάρχουν.
Αν το δεις βιαστικά, θυμίζει τούβλο,
αλλά κοιτάξτε τη βαθμιαία καμπύλη ως το παρμπρίζ.
Η οροφή προεξέχει από το πίσω παράθυρο και μειώνει τις τριβές.
Δείτε πώς στρογγυλεύει το παρμπρίζ προς τις πόρτες.
Τα μικροσκοπικά πόμολα,
τη μικρή αύλακα σε όλα τα πλαϊνά και στο πίσω μέρος της οροφής.
Όλα αυτά μαζί κάνουν την Giulia Super πιο γλιστερή κι από στάλα βροχής.
Το Alfa Romeo είναι από τα ωραιότερα ονόματα μάρκας που έχω ακούσει.
Δείτε το λογότυπο.
Στ' αριστερά ο σταυρός,
και στα δεξιά υπάρχει ένα φίδι που τρώει ένα μωρό.
Αυτά δεν γίνονται αν έχεις πλήθη στελεχών που κοιτούν την αξία της μετοχής.
Αλλάζει ταχύτητες τέλεια. Βγάζει ωραίο ήχο.
Σε κάνει να νιώθεις πολιτισμένος, κομψός.
Αλλά το ότι φαίνεται κοινό, ενώ είναι απίστευτα εξεζητημένο,
μου θύμισε τον σημερινό καλεσμένο μου,
τον Τζον Μαλέινι.
Φαίνεται κοινός, πολύ λειτουργικός τύπος,
αλλά και πάλι, δεν είναι.
Κι από σύμπτωση, φορά μπουφάν ασορτί με το αμάξι.
Το 'ξερα ότι του ταίριαζε.
Είναι σπουδαίος κωμικός. Έγραφε σενάρια στο Saturday Night Live.
Πολλά από τα ξεκαρδιστικά σκετς "Στεφόν" με τον Μπιλ Χέιντερ.
Έκανε δικό του σίτκομ. Δεν πήγε καλά. Δεν με νοιάζει.
Ξέρει καλά τις τέχνες της κωμωδίας.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Εμπρός.
- Γεια σου, Τζον. Ο Τζέρι. - Γεια. Τι κάνεις;
Είμαι απίστευτα ενθουσιασμένος.
Σε θαυμάζω πολύ,
κι ανυπομονώ να γίνουμε ρολογάδες
και να διαλύσουμε το χρονόμετρο "κωμωδία".
Θέλω καραμέλες δυόσμο.
- Ποιες παίρνεις; - Άσπρες Tic Tac.
- Καλές οι άσπρες Tic Tac. - Ναι. Κλασικές.
Μ' αρέσει ο ήχος.
- Τέλειο αμάξι. - Ναι, τέλειο.
Σαν από ιταλική ρομαντική κομεντί του '60.
- Ναι. - Θα πήγαιναν με αυτό βόλτα στην εξοχή,
θα ξέμεναν, και θα ήταν ωραία σκηνή.
Εσύ θα είχες πλάκα με αυτό το αμάξι ως Αμερικανός τουρίστας που μετακομίζει
και προσπαθεί να προσαρμοστεί στην τοπική κουλτούρα, ανεπιτυχώς.
Ήμουν μαγεμένος που μπορούσα να γράφω σκετς για το Saturday Night Live.
Με ρωτούσαν "Δεν θες να παίξεις;"
Κι έλεγα "Όχι, αυτοί εκεί είναι καλύτεροι σ' αυτό".
Ο Χέιντερ, ο Άρμισεν. Εγώ γράφω για τον Τζίμι Χέντριξ.
- Ναι. - Δεν νομίζω ότι μπορώ.
Η εμπειρία να κάνω σίτκομ
ήταν πολύ… αργή διαδικασία για να βγει στον αέρα.
- Ναι. - Από τη στιγμή που βγήκε,
είχα τη διπλή σιγουριά ότι αυτό ήταν.
Και μετά… το δείχνεις σε άλλους, και σου λένε "Όχι".
- Ναι. - Όπως τα κορίτσια στο γυμνάσιο.
Μπαίνεις στην τραπεζαρία, σε κοιτούν και λένε "Όχι".
Και τέρμα.
Εγώ γι' αυτό παράτησα το γυμνάσιο.
Στην αρχή της τελευταίας χρονιάς,
"Δεν αλλάζω κανενός τη γνώμη εδώ".
- Ποτέ. - "Το ίδιο κάνει αν φύγω".
Γι' αυτό άλλοι στο κολέγιο αλλάζουν όνομα.
- Έτσι. - Άμα θες, λες "Με λένε Τζέι πια".
- Αλλάζεις μαλλί, ντύσιμο. - Ναι.
Στο κολέγιο πολλοί πρωτοετείς κάνουν οντισιόν μιας νέας προσωπικότητας.
Ναι, θέλω ένα χαλί για χωλ κι ένα για διάδρομο.
- Ναι. - Η γυναίκα σου σ' το ανέθεσε αυτό;
Φυσικά, όμως, δεν έχω άδεια να κάνω αγορές.
Σ' αρέσει αυτό τώρα;
Εκείνη έχει πολύ καλύτερη αίσθηση οπτικά.
Ξέρει πώς θα ταιριάξουν όλα, εγώ σ' αυτό πατώνω.
- Νομίζει ότι ξέρει. - Ξέρει.
- Καλά. - Όντως ξέρει.
Όλες οι σύζυγοι θεωρούν αξιωματικά ότι ξέρουν. Όπως όλοι…
- Μα… - Οι άντρες νομίζουν ότι είναι αστείοι.
Ναι, αυτό ισχύει, ε;
Οι γυναίκες νομίζουν ότι είναι καλύτερες διακοσμήτριες.
Αυτό εκεί θυμίζει μαστούρηδες που δεν κουρεύουν το παιδί τους.
Μου τη σπάνε αυτοί οι γονείς.
Αγαπούν τόσο το παιδί, που δεν το κουρεύουν καν.
Το ακούν. "Δεν θέλει να κουρευτεί".
- Ναι. - Ναι.
Το αφήνουν και να αποφασίζει πού θα πάνε διακοπές.
Αντέχω να δω ένα ακόμα κι έφυγα.
Εντάξει. Εδώ… δεν κάνουν παζάρι, ε;
- Τι; - Παζάρι;
- Εγώ πουθενά δεν παζαρεύω. - Γενικά λέω, σηκώνουν παζάρι;
Εγώ δεν έχω ιδέα από παζάρια.
- Δεν κάνεις ποτέ παζάρι; - Όχι.
- Ούτε στο εξωτερικό; - Να, κοίτα.
- Θα 'λεγα… - Πες ότι είμαι σε μια αγορά στο Μαρόκο.
"Πόσα θέλετε;"
- "Έχει 5.000 δραχμές". - "Ωραία".
Τώρα είσαι σαν να παζαρεύεις στο Μαρακές.
Τι λες γι' αυτό 3.800; Εντάξει, 1.800.
Πώς λες να ταιριάζει; Σ' αρέσει;
- Όχι. - Ούτ' εμένα.
- Ταιριάζει καλύτερα εδώ πέρα. - Κρεμαστό;
Απλά βγάζω αυτό, καθάρισες.
Θα ήταν ωραίο να το 'παιρνα σπίτι.
Θα σε δείρει με τον πλάστη όταν της το δείξεις.
Ναι. Την έχεις γνωρίσει. Είναι σαν από κινούμενα σχέδια του '50.
- Άραγε είναι παλιό ή νέο… - Ναι.
- Είναι στ' αλήθεια παλιό. - Αλήθεια;
- Ναι. - Έχει ανανεωθεί η βαφή.
Σαν νέο ποτό για ηλικιωμένους. "Στ' αλήθεια παλιό".
Της εταιρείας Ensure.
- Ναι… - "Στ' αλήθεια παλιό".
Στις διαφημίσεις δεν είναι δραστήριοι, όλο κάθονται.
- Στην πολυθρόνα. - Γιατί είναι γέροι.
- Πώς θα 'σαι τα τελευταία δέκα χρόνια σου; - Το σκέφτομαι πολύ αυτό.
Έχω συνέχεια φαντασιώσεις ότι θα είμαι αραχτός,
αλλά λένε ότι αυτό δεν γίνεται.
- Δηλαδή επιτέλους θα χαλαρώσεις; - Ναι.
Ενδιαφέρον. Εγώ θέλω να πεθάνω κοιτώντας τη θάλασσα.
Νομίζω, δεν ξέρω πώς θα 'ναι.
Νομίζω ότι θα 'ναι υπέροχα.
Το να ξεμπερδεύεις πια με όλα.
- Ναι. - Θα 'ναι φανταστικά.
- Πολύ ωραίο αυτό. - Μ' αρέσει.
Πολύ. Λοιπόν, θα σας το κάνω δώρο εγώ.
Τους δίνεις αυτήν;
Ναι. Α, κοίτα. Πολύ βαριά αυτή η κάρτα.
Αλλιώτικη από αυτές που έχει ο απλός κόσμος.
- Ξέρεις γιατί υπάρχει μαύρη κάρτα; - Γιατί;
Χάρη σε μένα.
- Τι, σοβαρά; - Ναι.
- Έκανες σποτάκια. Ήταν ωραία. - Ναι.
Περίμενα να αλλάξουν θέση στις κάμερες,
κι ένας από το συνεργείο μού λέει: "Έχετε μαύρη κάρτα;"
Λέω: "Όχι. Τι είναι;"
Λέει "Υπάρχουν μόνο τρεις".
Ένας απλός οπερατέρ.
"Μόνο τρεις σ' όλον τον κόσμο.
Μία έχει ο σουλτάνος του Μπρουνέι, μία ο πρόεδρος της American Express,
είπα πως θα 'χατε εσείς την τρίτη".
Την άλλη μέρα παίρνω τον πρόεδρο της Am Ex.
Ρωτάω: "Υπάρχουν μαύρες κάρτες;"
Λέει "Φήμες είναι. Δεν υπάρχουν".
Λέει "Να σας πω κάτι όμως; Καλή ιδέα".
Και την ανέπτυξαν και μου έδωσαν την πρώτη.
- Κι ο σουλτάνος του Μπρουνέι; - Παραμύθι.
Κοίτα εδώ.
Μου φαίνεται ότι θα ήσουν πολύ καλός στις σχέσεις σου σ' ένα γραφείο.
- Ήμουν εξαιρετικός σ' αυτό. - Είδες;
- Είμαι… - Δεν το 'πα για κακό.
Καταλαβαίνω τέλεια το πρόβλημα καθενός. Και απλά…
- Ναι. - Σ' εμένα έρχονται όλοι.
Ναι.
Κάθονται και μου λένε ποιον δεν γουστάρουν εκεί.
- Ναι. - Και τα αφομοιώνω όλα.
Έτσι.
Μετά, αυτός που δεν συμπαθούν, με συμπαθεί κι αυτός.
Εσύ δεν φαίνεσαι να 'χες ποτέ φθόνο ή ζήλια για κάποιον.
- Καθόλου. - Ναι.
Ούτ' εγώ. Όχι ότι είμαι σπουδαίο άτομο, αλλά…
- Όχι… - Απλά…
Θέλω κάποια πράγματα που δεν τα έχω, αλλά δεν καίγομαι κιόλας.
Μπορεί να θες άλλο μαλλί
ή διαφορετικές γάμπες ή μπορεί να θες κάτι…
Εγώ…
Να θες κάτι που δεν το έχεις, κάπως έτσι.
Ναι. Αλλά δεν…
Π.χ. ρώτησαν τον Ντόναλντ Τραμπ
τι θα βελτίωνε στον εαυτό του, αν είχε μία επιλογή,
κι είπε ότι θα ήθελε άλλο μαλλί.
Όπως όλοι μας.
- Ναι. - Να είχε άλλο μαλλί.
Σίγουρα. Αλλά ξέρεις κάτι;
Με όλα αυτά ξεχνάμε ότι είν' ο πρώτος ξανθός πρόεδρος.
Δεν του το αναγνωρίζει κανείς αυτό.
Κοίτα, ε;
Δεν είναι πολύ ωραία μέρα, αλλά σε τι πόλη ζούμε.
- Της πάει το γκρίζο της Νέας Υόρκης. - Ναι.
Το Λος Άντζελες χωρίς λιακάδα είναι φρίκη.
Σαν τροτέζα στη βροχή.
Το λέει και το επίσημο έμβλημα της πόλης.
"Τροτέζα στη βροχή".
"Ο δήμαρχος σας καλωσορίζει στο Λ.Α.
Μια τροτέζα στη βροχή".
Από κει θα περάσουμε.
- Απέναντι; - Μάλιστα, κύριε. Από τη γέφυρα Βεραζάνο.
Τον καιρό που χτίστηκε, αρχές δεκαετίας του '60, το '60, το '61,
ήταν η πιο μακριά κρεμαστή γέφυρα του κόσμου.
- Μ' αρέσουν τα παιδιά της πόλης, το στιλ. - Κι εμένα.
Εγώ ήμουν στο Σικάγο.
Από εννιά χρονών άνοιγα την πόρτα κι έβγαινα.
Θυμάμαι μια φορά, στα 11,
πήγα να δω μια ταινία, μετά πήγα σ' ένα εστιατόριο,
διάβασα ένα περιοδικό στον πάγκο κι έφαγα.
Γύρισα σπίτι με τα πόδια.
Σαν χωρισμένος, ζούσα τη ζωή μου.
Πώς ετοιμάζεις τα σταντάπ σου; Τι κάνεις;
Γράφω ιδέες σ' ένα σημειωματάριο. Σημειώνω ιδέες.
Το να γράφεις σταντάπ είναι σαν άρση βαρών της συγγραφικής δεξιότητας.
Όπως το επολέ-ζετέ στην άρση βαρών.
- Ναι. - Έτσι;
Ναι. Σαν τα μούτρα που κάνουν όταν λένε "Όχι, δεν το 'χω".
- Φέρνουν εδώ την μπάρα. Και μετά… - Στον λαιμό.
- Λένε "Όχι" και τη ρίχνουν. - "Δεν γίνεται, σόρι".
- Και αναπηδά. - Αναπηδά.
Δεν είμαι γέρος ακόμη, αλλά…
Προηγείται το στάδιο που λέγεται "σίχαμα",
κι εγώ μιλάω ενώ ρεύομαι, πράγμα που δεν έκανα ποτέ μικρός.
Μιλάς σε στιλ "Είπες ότι θα πάμε στην Ιταλία;
Ποτέ δεν ταξιδεύουμε…" Είναι τρελό.
Δεν δέχομαι παύσεις.
Μικρός, χαίρεσαι το ρέψιμο όσο μπορείς.
- Ρέψιμο σήμαινε "Σιωπή, όλοι". - Ναι.
Τώρα, με το αεριούχο νερό και με το ψωμί φορτώνω.
Λέω "Θέλει κανείς κάτι από την κουζίνα;"
Δεν γελάς στις πρόβες; Είναι τέλεια.
- Οι πρόβες σίτκομ; Πλάκα έχουν. - Σοβ… Σαρκαστικά το έλεγα.
Με θεατές από το στούντιο ή το κανάλι;
Κάπου τέσσερα άτομα.
Εμείς είχαμε γύρω στους 30 θεατές,
που έρχονταν στις πρόβες, και προχωρούσαμε…
Γι' αυτό είναι μάπα η τηλεόραση.
- …οριζόντια από σκηνικό σε σκηνικό. - Ναι, γι' αυτό.
Τα στελέχη πρέπει να τους αφήνουν όλους ήσυχους.
Πασχίζουν να κολυμπήσουν σε χείμαρρο.
Άσ' τους ήσυχους. Δεν θα βελτιώσεις εσύ την κατάσταση.
Είσαι αστείος; Όχι. Τότε, δρόμο.
Ναι.
- Έξω, αν δεν είσαι αστείος. - Ναι.
Είναι σαν να λες σ' έναν άστεγο "Μπορείς να τα καταφέρεις καλύτερα.
Ας το συζητήσουμε. Κάτσε να σου πω τη γνώμη μου".
"Θα έπρεπε να μένεις σε σπίτι".
Δεν αντέχω τις συνεντεύξεις κωμικών.
Ναι. Πρέπει να τη βρίσκεις τρελά με τις ειδήσεις αυτόν τον καιρό.
- Ναι. - Τι;
"Να τη βρίσκεις τρελά".
Λένε "Δεν έγραφαν έτσι παλιά". Έγραφαν.
Το Πόλεμος των Άστρων. Τι θα πει "Δεν έγραφαν έτσι";
Έχεις δει τον Ο'Ράιλι να θυμώνει;
"Πού 'σαι!" Και συνεχόμενα.
"Προδότη". Άρχιζε να…
"Αυτό εδώ είναι…" Κι ανέβαζε ένταση. "Είναι ό,τι χειρότερο!
Η χειρότερη συμπεριφορά υπουργού ιστορικά.
Λένε πως είπε ψέματα. Ναι, είπε".
Μιλάει μόνος του, παραφρονεί.
Μ' αρέσει το "Λένε". Δεν είναι αστεία δικαιολογία;
- Η καλύτερη. - Σαν εννιάχρονο κορίτσι.
Αυτό λένε τα εννιάχρονα κορίτσια.
"Λένε για το φόρεμά σου".
"Σε λένε παράξενη". Ξέρω γω.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΟΥΡΟΛΟΓΙΑΣ
Λες και χρειάζεσαι ουρολόγο στο Βενίσιαν του Βέγκας.
Είστε ακόμη κατά των παιδιών; Ή το σκέφτεστε;
- Ποτέ δεν είπαμε "Ποτέ". - Ναι.
Κι έχει ενδιαφέρον που λες "κατά". Δεν…
Μας αρέσει που δεν κάνουμε.
- Δεν είμαι "κατά" των παιδιών. - Μάλιστα.
Το λέω πάντα όταν ο άλλος έχει παιδιά.
- Ναι. - Δεν θέλω να νομίζεις…
- Πίστευε ό,τι θες, δεν με νοιάζει. - Το ξέρω, εννοώ οι άλλοι.
- Δεν ξέρω πώς μιλάνε στα παιδιά. - Βλακεία είναι αυτό.
Άκου εκεί "Πώς μιλάνε στα παιδιά". Πρώτον, θέλουν μόνο φαγητό.
Εντάξει; Όχι να μιλάς, μόνο να τα ταΐζεις.
"Πού πήγε η γιαγιά όταν πέθανε;" Λέω "Δεν έχω ιδέα".
- Δεν ξέρω… - Καλή απάντηση.
- Σοβαρά; - Ναι.
Δεν χρειάζονται στέρεες απαντήσεις;
Όχι, τίποτα δεν χρειάζονται. Μόνο εσένα.
- Ωραία απάντηση. Τι γλυκό. - Ναι.
Κοίτα το άτομο. Ωραία χώθηκε.
Έχω τόσο καλή γνώση από αυτοκίνητα,
ώστε καταλαβαίνω τι κίνηση θα κάνουν,
με βάση το μοντέλο και το χρώμα του αμαξιού.
Ξέρω ποιος θ' αγόραζε αυτό το αμάξι,
ξέρω ποιος είναι στο τιμόνι, ξέρω πώς λειτουργεί,
προβλέπω πώς θα κινηθεί.
Έχεις ένα παράδειγμα;
Εκείνη η BMW, το 'ξερα ότι θα μου χωθεί,
γιατί είναι μαύρη με μαύρες ζάντες,
και ο τύπος έχει θέματα.
Ήρθε πρόσφατα ένας γεωλόγος στο σπίτι μας στην Καλιφόρνια.
Οι γεωλόγοι έχουν άλλο μάτι…
Η μικρότερη κλίμακά τους είναι 11.000 χρόνια.
Γι' αυτό τον κάλεσες; Να δει αν το σπίτι αντέχει σε σεισμό;
Ναι. Μπορώ να χτίσω από πάνω; Και τι θα γίνει σ' έναν σεισμό;
Αλλά χάρηκα και που μου υπενθύμισε
ότι… αυτό το φαράγγι υπάρχει εκεί
- από τον καιρό του Τυραννόσαυρου Ρεξ. - Ναι.
Κι ότι το πώς πηγαινοέρχομαι στο καθιστικό
π.χ. για μια απονομή βραβείων…
- Να κι η νεκροφόρα. - Ναι, κοίτα.
- Συγχρονισμός. - Σου αλλάζει οπτική.
- Αυτά μ' αρέσουν. - Μιλούσε, που λες, για τον σεισμό.
Του λέω "Τους προβλέπετε τους σεισμούς;"
Είναι κάπου 80άρης αυτός.
Λέει "Πρόγνωση δεν υπάρχει, αλλά ένα θα σου πω.
Τις τρεις μέρες πριν, δεν κελαηδούσαν πουλιά".
Τι τα νοιάζει αυτά ο σεισμός.
Άμα πετάς…
"Brooklyn Motor Inn".
Ξεκαρδιστικό. Ωραία τηλέφωνα αυτά.
Ποιος τα σημειώνει, άραγε;
- "Εδώ θα μας βρείτε". - Ναι.
Λοιπόν, 7-1-8. Κάτσε. Κόψε.
Όταν κάποιος σου δίνει το τηλέφωνό του και κάνει παύσεις.
- Άντε, λέγε. - Καλά, θα σου το πω. 3-1-0…
Αν δεν της αρέσει το χαλί, θα κατηγορήσω εσένα.
- Κατανοητό. - Αμέσως.
Οφείλω να πω…
δεν ξαφνιάζομαι που τα Tic Tac είναι τόσο δημοφιλές προϊόν.
- Ναι. - Είναι καλό προϊόν.
- Ναι. Και τα ταρακουνάς κιόλας. - Ναι.
- Μ' αρέσει η έξω γεύση στα Good & Plenty. - Ναι.
- Κι από μέσα μέντα για μεγάλους. - Ακριβώς.
Φανταστικό.
Λοιπόν, ξεκινάμε. Αυτό είναι το χαλάκι του χολ.
Για κοίτα.
Όχι. Δεν νομίζω ότι κάνει.
- Δηλαδή δεν το θες καθόλου; - Δεν νομίζω.
- Μας τράβηξε και τους δύο αυτό. - Άρεσε και στους δυο σας;
Κάπως. Ναι.
Θεέ μου.
Το χαλί το πήρε κάποιος από την ομάδα παραγωγής.
Τελευταία εθεάθη στο Μοντκλέρ του Νιου Τζέρσι.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης